GR

ANELBLUE's blog

greek post

posted on  October  23  2013

 

 

Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Πάτρα έδωσε τα πρώτα θύματα στον αγώνα κατά του φασισμού, γνωρίζοντας όλη τη φρίκη του πολέμου από την πρώτη μέρα του.

 


Στις 9.20 το πρωί η Ιταλική αεροπορία ενήργησε τη σκληρή επιδρομή εναντίον της Πάτρας. Τα εχθρικά αεροπλάνα έριχναν τις βόμβες τους από ύψους 200 μόλις μέτρων εναντίον του συγκεντρωμένου στους δρόμους και στις πλατείες πλήθους.

 

Τα θύματα του βομβαρδισμού έφτασαν στους 50 περίπου νεκρούς και 100 τραυματίες. Ο μεγάλος αριθμός οφειλόταν στο γεγονός ότι πίστεψαν πως πρόκειται για ελληνικά αεροπλάνα ή για γυμνάσια... Η αεροπορική επιδρομή είχε αντικειμενικό σκοπό να πλήξει τη γραμμή συγκοινωνιών Πατρών-Κρυονερίου, με την οποία γινόταν η μεταφορά στρατευμάτων και υλικού στην Αιτωλοακαρνανία.

 


Οι διαμένοντες στην πόλη Ιταλοί, «οι οποίοι αποτελούν αρκετά πολυπληθή παροικία, είχαν ειδοποιηθεί σχετικώς από της νυκτός της προηγουμένης, είχαν φροντίσει ν' αλλάξουν κατοικία. Βέβαιοι όντες, μάλιστα, ότι εντός ολίγου θα εκάμπτετο η ελληνική αντίστασης, διενήργησαν κατά την ώραν του βομβαρδισμού σαμποτάζ και επιθέσεις εναντίον του Κέντρου παρουσιάσεως στρατευσίμων διά να επιτείνουν την σύγχυση και παραλύσουν την επιστράτευση».

 


Όσοι έζησαν την ύπουλη επίθεση κατά του άμαχου πληθυσμού, θα θυμούνταν πάντα τις δραματικές εκείνες ώρες. Για χάρη των νεώτερων η εφημερίδα ο Νίκος Στεφανόπουλος στην «Ημέρα» παρακάλεσε μερικούς συμπολίτες να μας διηγηθούν όσα έζησαν την ιστορική εκείνη ημέρα. Οι αφηγήσεις που ακολουθούν με όλη τους την απλότητα αναδίνουν ένα μεγαλείο και μια θερμή πνοή: την πνοή της ελληνικής ψυχής...

 

 

Ο οδοντίατρος και πολλά έτη πρόεδρος του Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Αχαΐας, και δημοτικός σύμβουλος Αντώνιο Φίλιας αφηγείται: «Στην τελευταία τάξη του Β΄ Γυμνασίου που στεγαζόταν στην γωνία Καραϊσκάκη και Γούναρη μάς βρήκε η Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940. Από το γυμνασιάρχη μας, τον αείμνηστο Δημήτρη Τσιλλύρα, συγκεντρωμένοι στο στενόχωρο προαύλιο του σχολείου ακούγαμε το πρώτα ενθουσιαστικά κηρύγματα και ζητωκραυγάζαμε, όταν τον Πατραϊκό ουρανό της φθινοπωρινής εκείνης μέρας άρχισαν να αυλακώνουν σμήνη, πέντε - πέντε αεροπλάνα. Τα σήματά τους, όμοια με τα σήματα της δικής μας αεροπορίας, μας ξεγέλασαν, και μ' ένα παραλήρημα ενθουσιασμού τα χαιρετούσαμε πετώντας στον αέρα τα μαθητικά μας πηλίκια και τα πολύχρωμα πουλόβερ.

 


Πού να φαντασθούμε ότι τα φτερωτά τέρατα έκρυβαν στα σπλάχνα τους τον θάνατο και την καταστροφή;. Τότε ακούστηκε η πρώτη βόμβα: ένα διαπεραστικό σφύριγμα και μετά ο εκκωφαντικός κρότος. Καταλάβαμε πλέον πόσο ξεγελαστήκαμε.

 


Οι Πατρινοί ξεχύθηκαν στους δρόμους κι έτρεχαν να φύγουν μακριά από την κόλαση του βομβαρδισμού. Σκηνές αλλοφροσύνης, σκηνές συγκινητικές στο κάθε μας βήμα. Άγουρες μητέρες με σφιχταγκαλιασμένα τα μωρά στην αγκαλιά τους τρέχουν έξαλλες να προφυλαχθούν. Αμούστακα παιδιά κουβαλούν στην πλάτη το γέροντα παππού και καταριούνται τον ύπουλο εισβολέα.

 

Οι νέοι, οι στρατεύσιμοι, με ενθουσιασμό τρέχουν στα έμπεδα να φορέσουν την τιμημένη στολή του Έλληνα φαντάρου. Δεν προλάβαμε να στρίψουμε στη γωνία Κορίνθου και Γούναρη μαζί με τους συμμαθητές μου, τον Φώτη τον Παπαηλιού, και τον Τσάτσο τον Παπαστεργιόπουλο, όταν η βόμβα που έπεσε στο «Πάνθεον», μας έριξε κάτω. Τι έγινε εκεί στο «Πάνθεον»! Ανθρώπινα κουφάρια κουτσουρεμένα, χωρία πόδια, και χέρια και το αίμα πλημμύρα.

 

Ο φαρμακοποιός ο Μετζίνης κείτονταν κάτω, μ' ένα πικρό χαμόγελο κοιτάζοντας το κομμένο πόδι του που ήταν λίγο πιο κάτω. Σ' ένα μπαλκόνι, κρέμεται σακατεμένο από τα θραύσματα της βόμβας ένα γέρικο κουφάρι. Εκεί τον βρήκε ο θάνατος. Κι ο κόσμος πηδώντας ανάμεσα στα πτώματα και το αίμα, έτρεχε, έτρεχε... Για πού; Κανείς δεν ήξερε.

 

Οργή και μίσος διακατείχαν τους Πατρινούς εκείνες τις ώρες. Μόνο στο σιδηροδρομικό σταθμό στην παραλία -όπου oι λεβεντόκορμοι φαντάροι μας έφευγαν βιαστικά για το μέτωπο- κυριαρχεί ο ενθουσιασμός. Όχι δάκρυα αποχαιρετισμού, όχι λυγμοί φόβου. Μόνο ευχές για τη νίκη και προσταγή για τιμωρία. Η 28η Οκτωβρίου 1940 ήταν για την Πάτρα, μια μέρα φρίκης, μια μέρα ενθουσιασμού».

 

ΤΟ ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ


Ο διευθυντής σε Γυμνάσιο της περιοχής μας Παν. Οικονομόπουλος, όταν έπεσαν οι πρώτες βόμβες έκανε μάθημα στα παιδιά. Να πώς περιγράφει την πρώτη εκείνη μέρα του πολέμου: «Το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 βρισκόμουν στο Γυμνάσιο Λουσικών, το οποίο εγώ είχα ιδρύσει από το 1934. Το προηγούμενο βράδυ (Κυριακή), είχα παρευρέθη σε γάμο στο χωριό Φώσταινα και επειδή το γλέντι είχε ανάψει καλά, μας πήρε το ξημέρωμα. Τότε ξεκινήσαμε μ' ένα συνάδελφο καθηγητή του Γυμνασίου, τον Ηλία Νικολούλια για τα Λουσικά. Όταν φτάσαμε ήταν πια... μέρα.

 


- Ηλία, του λέω, δεν πάμε κατ' ευθείαν στο σχολείο, να πιούμε καφεδάκι ώστε να πέραση η ώρα, και να έλθουν τα παιδιά; Πού να πάμε τέτοια ώρα για ύπνο; Ξημέρωσε πια...
Ο φίλος μου αρνήθηκε στην αρχή, τελικώς όμως δέχτηκε. Έτσι φθάσαμε σχολείο και κουρασμένοι, όπως είμαστε, ξαπλώσαμε επάνω στα θρανία για να κοιμηθούμε λίγο. Ο Ηλίας δυσανασχέτησε και τότε εγώ σαν να είχα κάποιο προαίσθημα του λέω αυθόρμητα:
- Θέλεις τώρα και ανέσεις για να κοιμηθείς; Πέσε πώς αύριο γίνεται πόλεμος. Τι θα κάνεις;
Κατά τις 8.30 ήλθαν τα παιδιά και αρχίσαμε το μάθημα. Λίγο αργότερα σείστηκε ό τόπος.

 

Η Πάτρα βομβαρδιζόταν. Στήλες καπνού και φωτιάς ανέβαιναν στον ουρανό της πρωτεύουσας του Μοριά. Εμείς φυσικά ούτε που το ξέραμε. Αμέσως τα παιδιά κινήθηκαν σαν αυτόματα. Ξεχύθηκαν από τις πόρτες και τα παράθυρα για τα σπίτια τους, ενώ εμείς μείναμε ώρα πολλή στις έδρες άφωνοι σαν μαρμαρωμένοι».

 

ΗΜΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ


Ο έμπορος Kων. Κωνσταντακόπουλος αφηγείται: «Ο πρώτος βομβαρδισμός με βρήκε στην πλατεία Γεωργίου, εκείνο το πρωινό. Φθάνοντας στην πλατεία έπεσε η πρώτη βόμβα στους Μύλους Αγ. Γεωργίου. Τότε ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους. Σπίτια και μαγαζιά έμειναν ανοιχτά και οι ιδιοκτήτες τους έσπευσαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Ο συνωστισμός που δημιουργήθηκε ήταν απερίγραπτος. Στην Ομόνοια, όπου λειτουργούσε τότε λαϊκή αγορά, καφάσια με ψάρια και φρούτα πλημμύρισαν τους δρόμους. ένα καροτσάκι μάλιστα γεμάτο σαρδέλα, κατηφόριζε αδέσποτο την λεωφόρο Γούναρη.

 


Ο δεύτερος βομβαρδισμός έγινε κατά τις 12 το μεσημέρι -αν θυμάμαι καλά. Τότε βομβαρδίστηκε η λεωφόρος Τριών Ναυάρχων, που είχε και πολλά θύματα. Μάλιστα έλεγαν τότε οι Ιταλοί πιλότοι εξέλαβαν τα δένδρα της πλατείας για... στρατό! Στον βομβαρδισμό εκείνο είχε σκοτωθεί και ο πασίγνωστος τύπος των Πατρών "Γιάννης ο Θεός". Σ' άλλο βομβαρδισμό, στην οδό Καρόλου, σκοτώθηκε ο τότε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Νιόνιος Τόφαλος, ενώ πραγματική τραγωδία εκτυλίχθη στη διασταύρωση Γούναρη-Κανακάρη. Εκεί τα πτώματα ήσαν χωρίς πόδια, χωρίς χέρια ή και χωρίς κεφάλια».

 

«ΚΑΝΟΥΝ ΓΥΜΝΑΣΙΑ»


Ο Παν. Καράπαπας διηγείται το περιστατικό: «Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940 φόρτωνα κροκάρι στην Πιτίτσα. Ξαφνικά είδαμε να περνούν 3-4 αεροπλάνα, σχεδόν πάνω από τα κεφάλια μας. Μας κίνησαν βέβαια την περιέργεια, άλλα όταν ρωτήσαμε εκεί τους κατοίκους μας... καθησύχασαν λέγοντας:


- Ελληνικά είναι και κάνουν γυμνάσια.
Παρά ταύτα, μας είχε καταλάβει όλους μεγάλη ανησυχία. Μια δασκάλα από την Πάτρα προσπάθησε να τηλεφωνήσει στους δικούς της, χωρίς όμως αποτέλεσμα, γιατί οι τηλεφωνικές γραμμές είχαν όλες διακοπή.
Όταν φορτώσαμε το κροκάρι, φύγαμε για το Πλατάνι. Εκεί, τελικώς, μάθαμε για την κήρυξη του πολέμου. Παρατήσαμε το κροκάρι και σπεύσαμε στην Πάτρα για να παρουσιαστούμε».

 

Πηγή: dete.gr

 

greek post

posted on October  23 2013

 

 

Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ’ όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες.

 

Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ’ την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ’ την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου.

 

Γι’ αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το ’32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.

 

Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ’ επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ’ όλα τα χρόνια τα κατοπινά.

 

Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ’ απομάκρυναν ύπουλα απ’ τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι’ αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ’ το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.

 

Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

 

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν’ αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ’ ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

 

Το ’66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς – ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το ’72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του ’74, όπου και τo κλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων.

 

Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων – μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

 

Από το ’75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ’ έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ’ ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ’ αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες.

 

Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

 

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι :

Α δ ι α φ ο ρ ώ  για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ’ αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

 

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.

 

Μάνος Χατζιδάκις

 

Πηγή: mousikesebeeries.gr

- Greek post

Posted on October  23, 2013

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ  |  ΕΛΛΑΔΑ  ΚΟΣΜΟΣ  |   ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ  |  ΚΟΙΝΩΝΙΑ    ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ  ΥΓΕΙΑ  |    ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ  ΜΟΥΣΙΚΗ  |  ΜΟΔΑ   ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ  |TRYFONAS'S BLOG   F.A.Q - ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ   |   search   ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΤΙΚΕΤΑΣ - TAG SEARCH 

 

 

.Μάνος Χατζιδάκις:

 

(Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 –

 

Αθήνα 15 Ιουνίου 1994)

 

Όσο κι αν ψάξει κανείς να βρει λόγια για να περιγράψει τον άνθρωπο, τον μουσικό, τον ποιητή Μάνο Χατζιδάκι, δε θα τα βρει. Γιατί πάντα το μέγεθος αυτού του ανθρώπου θα ξεχειλίζει από τα καλούπια των λέξεων. Πολύ περισσότερο που η αυτογνωσία και η αυτοκριτική του είναι αδιαμφισβήτητες και μάλιστα εκφρασμένες στα πιο «λιανά» ελληνικά για να τις χωνέψει ακόμα κι ο αναλφάβητος.

 

 

«Αυτογνωσία», «Αυτοκριτική»! Άγνωστες λέξεις στην δυστυχισμένη εποχή μας! Κι όμως αυτές – πότε μόνες τους και πότε μέσα από τις νότες – είναι που μας προσθέτουν το απαραίτητο οξυγόνο για να υπάρχουμε και να παλεύουμε στη ζωή ελπίζοντας.

 

«Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθειά κι απόλυτα, θέλω να μάθω ο ίδιος ποιός υπήρξα, τι σκέφθηκα, πώς έζησα και τι είναι αυτό που συνθέτει την μελλοντική μου απουσία» λέει ο Μάνος Χατζιδάκις.


Κανένας δεν μπορεί να πιστέψει ότι η «απουσία» του Μάνου Χατζιδάκι έχει συμπληρώσει 19 χρόνια. Και  πώς να το πιστέψει άλλωστε, όταν όλοι τον νιώθουμε τόσο ζωντανό και ανατρεπτικό μέσα από το τεράστιο έργο του που νικάει το χρόνο;

 

«Ο ακαταπόνητος, ο θαυμάσιος Μάνος Χατζιδάκις, χρόνια τώρα, αέναα, μας προσφέρει χαρά και μουσική» δήλωνε το 1979 ο ποιητής και ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος.

 

Ένας άλλος συνθέτης, ο πρωτοπόρος Ιάνης Ξενάκης, το 1995 κατέθετε για τον Χατζιδάκι τα εξής: «Ήταν άνθρωπος με εξαιρετική καλοσύνη και πολύ πιστός στη φιλία. Συνέθεσε μια μουσική πολύ ευαίσθητη. Όλη του τη ζωή προσπαθούσε αδιάκοπα να κινήσει όντα και πράγματα μέσα σε μια Ελλάδα βυθισμένη στις εύκολες μουσικές».

 

Ενώ, ο μουσουργός Μενέλαος Παλλάντιος, ο οποίος υπήρξε και δάσκαλος του Χατζιδάκι, γράφει: «Τον Μάνο τον πρωτογνώρισα στην Κατοχή, νέο παιδί, που ήρθε ζητώντας να μάθει μουσική. Δεν θα ήμουνα σε θέση να βεβαιώσω πως με την επιμέλεια και τη μελέτη που διέθετε θα μπορούσε κάθε άλλος νέος όχι να προκόψει, αλλά απλώς να μάθει. Ο Μάνος, όμως, τα κατάφερε. Και όχι μόνο πρόκοψε, αλλά σε λίγα σχετικά χρόνια είχε γίνει διάσημος. Αυτό και μόνο δείχνει τι έκρυβε μέσα του».

 

Φως, έκρυβε, συμπληρώνουμε εμείς.

 

Πηγή: mousikesebeeries.gr

 

Greek post

Posted on October 20, 2013

 

 

Ο Χάγκεν Φλάισερ, Καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, θεωρεί σε παλαιότερη συνέντευξή του, ότι «το κατοχικό δάνειο είναι μια γερμανική υποχρέωση που δεν έχει σχέση µε τις πολεµικές αποζηµιώσεις».

 

Η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα που ζούσε υπό κατοχή και πλήρωνε. Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πληρώσει αυτό το χρέος και είχε δώσει οδηγίες να αρχίσει η διαδικασία πληρωμής του.

 

Αναφορά στον Γερμανό καθηγητή έκανε χθες η γερμανική εφημερίδα FRANKFURTEN ALLGEMEINE ZEITUNG. Στο βιβλίο του  „Im Kreuzschatten der Mächte“ ο Φλάισερ περιγράφει, μελετώντας τα στρατιωτικά αρχεία των κατοχικών δυνάμεων, τα δεινά που πέρασε ο ελληνικός λαός κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.«60.000 Έλληνες Εβραίοι είχαν μεταφερθεί στο Άουσβιτς. Πέραν τούτου κατά τα έτη 1943-1944 θανατώθηκαν περισσότεροι από 25.000 Έλληνες. Τους τελευταίους 4 μήνες της κατοχής εκτελούνταν 90 Έλληνες την ημέρα».

 

Καθώς υποχωρούσαν οι δυνάμεις κατοχής δε, άφηναν πίσω τους ένα κατεστραμμένο κράτος, τονίζει ο Φλάισερ στο βιβλίο του. «Ένας στους τρεις Έλληνες είχε προσβληθεί από επιδημική αρρώστια. Σε ορισμένες περιοχές, ο αριθμός έφτανε το 70% του πληθυσμού».

 

«Απώλειες είχε η Ελλάδα επίσης από τον υπερπληθωρισμό καθώς και από την καταστροφή της κρατικής υποδομής λόγω της ληστρικής οικονομικής εκμετάλλευσης (καταστροφή δασών, ορυχεία κ.α.). Οι περισσότερες σιδηροδρομικές γέφυρες ανατινάχθηκαν, βαγόνια καταστράφηκαν ή εκλάπησαν και 200.000 σπίτια υπέστησαν καθολική ή μερική ζημιά».

 

Όλα αυτά οφείλει η Ελλάδα να τα προσκομίσει σε δικαστήρια, ώστε να πάρει πίσω τα οφειλόμενα. Το Βερολίνο όχι μόνο θέλει να ξεχαστεί το παρελθόν, αλλά κατηγορεί τον ελληνικό λαό επιβάλλοντας του πολιτική λιτότητας άνευ προηγουμένου.

 

Η Ελλάδα οφείλει να παλέψει για την επιβίωσή της. Όχι με αθέμιτα μέσα, όπως άλλοι, αλλά για το δίκιο της.

 

Άλλωστε σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό Γιώργο Τενεκίδη: «Η επιβίωση είναι κάτι που δεν χαρίζεται από κανένα και κανένας δεν την διασφαλίζει, αν δεν υπάρχει απόφαση του ενδιαφερομένου να παλέψει».

 

Pygmi.gr

 

Greek post

Posted on October 20, 2013

 

Ιδιαίτερη εντύπωση, έντονο προβληματισμό και απογοήτευση προκάλεσε αυτό που ανέφερε ο διακεκριμένος ιστορικός της περιόδου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και καθηγητής της Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Χάγκεν Φλάισερ,  στην εκπομπή της Οντίν Λιναρδάτου, «Ανταποκριτές» στη ΝΕΤ.

 

 

Ο Αυστριακός στην καταγωγή καθηγητής που ζει και δραστηριοποιείται στην Ελλάδα εδώ και σχεδόν 35 χρόνια, υπογράμμισε ότι δυστυχώς οι νεότερες γενιές αγνοούν ότι η Γερμανία στη διάρκεια του καταστρεπτικού και αιματηρού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε εισβάλλει και καταλάβει και την Ελλάδα, στη νότια πλευρά της Βαλκανικής χερσονήσου.

 

«Α είχε μπει ο Γερμανικός στρατός και στην Ελλάδα», απαντούν με έκπληξη νέοι σε ηλικία Γερμανοί όταν πληροφορούνται το ιστορικό γεγονός.

Το πρόβλημα μάλιστα όπως αποκάλυψε ο 68χρονος καθηγητής, είναι ότι στα επιμορφωτικά ιστορικά βιβλία της Γερμανίας για τα πολεμικά γεγονότα της εποχής, υπάρχει μόνο μία φρασούλα που λέει απλά ότι «οι Γερμανοί είχαν μπει και στην Ελλάδα και την είχαν καταλάβει τον Απρίλιο του 1941».

 

Ο Χάγκεν Φλάισερ, γεννημένος στη Βιέννη και σπουδασμένος στο Βερολίνο στη Γερμανία καθώς και Έλληνας πολίτης (με Ελληνική υπηκοότητα) από το 1985, διδάσκει την ιστορία του Β' Παγκόσμιου Πολέμου στα ελληνικά πανεπιστήμια ενώ έχει εκδώσει σημαντικά βιβλία και μελέτες.

 

Ένα από τα πιο τελευταία βιβλία του που διαβάστηκε πολύ είναι «Οι πόλεμοι της μνήμης, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στη Δημόσια Ιστορία» που κυκλοφόρησε το 2008 από τις εκδόσεις Νεφέλη ενώ στην παρουσίαση του στην Αθήνα είχε μιλήσει και ο αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαικών σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, Θανάσης Διαμαντόπουλος.

 

Ο Χάγκεν Φλάισερ σπούδασε Ιστορία και Επικοινωνία / ΜΜΕ στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Έχει ειδικευτεί σε ερευνητικό επίπεδο σε θέματα ελληνικής ιστορίας του 20ου αιώνα, ενώ έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε διεθνή προγράμματα, καθώς και σε διεθνείς εξεταστικές και γνωμοδοτικές επιτροπές όπως στη Διεθνή Επιτροπή Ιστορικών για το παρελθόν του τότε αυστριακού προέδρου Κουρτ Βαλτχάιμ και στη Διεθνή Συνδιάσκεψη για τα γερμανικά (πολεμικά) χρέη.

 

Ιδιαίτερη επίσης αίσθηση έκαναν οι πρόσφατες δηλώσεις του στην αυστριακή εφημερίδα Der Standart όπου ξεκάθαρα ανέφερε ότι "η Ελλάδα δικαιούται πολεμικές αποζημιώσεις μιας και είχε μεγάλες απώλειες αίματος".

 

Ο Χάγκεν Φλάισερ που έχει αναφερθεί επανειλημμένα στις ναζιστικές θηριωδίες και ολοκαυτώματα στο Δίστομο και τα Καλάβρυτα (σύμφωνα με πληροφορίες η σύζυγος του κυρίου Φλάισερ είναι Ελληνίδα και έλκει την καταγωγή της από τα Καλάβρυτα) υπογράμμισε ότι το ελληνικό αίτημα για καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία είναι απόλυτα δικαιολογημένο, καθώς η Ελλάδα ήταν η μόνη από τις κατεχόμενες από τη ναζιστική Γερμανία, μη σλαβικές χώρες (μετά την Πολωνία, τη Γιουγκοσλαβία και τη Σοβιετική Ένωση) η οποία είχε τις μεγαλύτερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και σε υλικές ζημίες.

 

Απαριθμώντας μάλιστα αυτές τις απώλειες, επισήμανε ότι, πέρα από τους 60.000 Έλληνες Εβραίους που δολοφονήθηκαν, δεκάδες χιλιάδες άλλοι Έλληνες εκτελέστηκαν (τουλάχιστον 100.000 πέθαναν από την πείνα που θέρισε την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και την υπόλοιπη Ελλάδα τον τραγικό χειμώνα του 1941-42) ενώ ένας στους τρεις Έλληνες υπέφερε από επιδημικές ασθένειες μετά τη γερμανική αποχώρηση στα τέλη του ’44.

 

Πολλοί Έλληνες μετά το τέλος του πολέμου ήταν άστεγοι, καθώς είχαν καταστραφεί περί τις 100.000 κατοικίες ενώ ολόκληρη η οικονομία και οι υποδομές της χώρας καταστράφηκαν στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής.

 

Πηγή: thebest.gr

 

 

Greek & English Post

Posted on October  13, 2013

 

Πατήστε [ εδώ ] για να δείτε το σχετικό βίντεο με το αγγλικό και ελληνικό κείμενο γραμμή προς γραμμή . . .

 

Ο Ξενοφών Ζολώτας ως πρέσβης της της ελληνικής γλώσσας εκφώνησε ενώπιον του ΔΝΤ ένα λόγο στα ελληνικά χρησιμοποιώντας την αγγλική, προκαλώντας παγκόσμια αίσθηση.

 

Έκπληξη προκάλεσε ο Ξενοφών Ζολώτας, ως αντιπρόσωπος της Ελλάδας, από τον απροσδόκητο λόγο του στις 26 Σεπτεμβρίου 1957, ενώπιον του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σε μία από τις πιο ουσιαστικές του ενέργειες για την προβολή της ελληνικής γλώσσας. Ο εκλιπών, μίλησε ελληνικά και τον κατάλαβαν όλοι γιατί χρησιμοποίησε ατόφια την αγγλική γλώσσα!

 

Επακολούθησε ανυπόκριτος ενθουσιασμός και χειροκροτήματα από όρθιους τους συνέδρους. Την επομένη είχαν πρωτοσέλιδο το λόγο του οι "New York Times" και η "Washington Post", περνώντας σε όλο τον κόσμο το μήνυμα, ότι η ελληνική γλώσσα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να λειτουργήσει σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες.

 

Μάλιστα, τόση ήταν η εντύπωση, που προκάλεσε η πρώτη αυτή ομιλία στα αγγλικά, ώστε ο τότε Πρόεδρος της Διεθνούς Τράπεζας, Γιουτζίν Μπλάκ, τον παρακάλεσε και σε επόμενη ετήσια συνεδρίαση του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τράπεζας να μιλήσει πάλι αγγλικά, αλλά με ελληνικές λέξεις, κάτι, που επανέλαβε το 1959.

 

Ο ίδιος ο Ξενοφών Ζολώτας ανέφερε σχετικά: "Βέβαια τη δεύτερη φορά ο λόγος είχε περιεχόμενο ουσιαστικό . Αναφερόταν στην ουσία: για το νομισματικό και οικονομικό πρόβλημα της εποχής". Μάλιστα, δεν παρέλειψε να αναφέρει, ότι

οι πατέρες της αμερικανικής ανεξαρτησίας, ο Ουάσιγκτον, ο Τζέφερσον, ο 'Ανταμς και άλλοι όταν συνέτασσαν το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, το 1787, είχαν προτείνει η γλώσσα του νέου κράτους να είναι η ελληνική, προς τιμή της γλώσσας του Έθνους εκείνου, που πρώτο γέννησε τη Δημοκρατία και τη διέδωσε στον κόσμο. Μία ψήφος , όμως ήταν αρκετή για να προκριθεί η αγγλική.

 

Ο λόγος του 1957

 

Kyrie,

I eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and the Oecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas.

With enthusiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous Organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and syntherized.

 

Our critical problems such as the numismatic plethora generate some agony and melancholy. This phenomenon is charateristic of our epoch. But, to my thesis we have the dynamism to program therepeutic practices as a prophylacis from chaos and catastrophe.

In parallel a panethnic unhypocritical economic synergy and harmonization in a democratic climate is basic.

I apologize for my eccentric monologue. I emphasize my eucharistia to your Kyrie to the eugenic and generous American Ethnos and to the organizers and protagonists of this Ampitctyony and the gastronomic symposia.

 

Πηγή: news.pathfinder.gr

 

Ο λόγος έκανε μεγάλη εντύπωση και ύστερα από δύο χρόνια ο Έλληνας ακαδημαϊκός επανέλαβε το εγχείρημα, τον Οκτώβριο του 1959. Ο δεύτερος λόγος είναι εκτενέστερος και χρησιμοποιεί λιγάκι περισσότερες αγγλικές λέξεις.

 

- - -

 

O λόγος του 1959

 

Kyrie,

it is Zeus” anathema on our epoch for the dynamism of our economies and the heresy of our economic methods and policies that we should agonize between the Scylla of numismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia.

 

It is not my idiosyncrasy to be ironic or sarcastic, but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize numismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. (Translation in greek : Δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου να ειρωνεύομαι ή να σαρκάζω, αλλά η διάγνωση μου είναι ότι οι πολιτικοί είναι μάλλον κρυπτοπληθωρικοί. Παρά το γεγονός ότι εμφατικά στιγματίζουν την πληθώρα των νομισμάτων, την ενεργοποιούν μέσω των των τακτικών και των πρακτικών τους). 

 

Our policies have to be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between political, strategic and philanthropic scopes. Political magic has always been anti-economic.

 

In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopsonies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological. But this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists. Numismatic symmetry should not hyper-antagonize economic acme.

 

A greater harmonization between the practices of the economic and numismatic archons is basic. Parallel to this, we have to synchronize and harmonize more and more our economic and numismatic policies panethnically.

 

These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political and economic barometer are halcyonic. The history of our didymοus organizations in this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies.

 

The genesis of the programmed organization will dynamize these policies. Therefore, I sympathize, although not without criticism on one or two themes, with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and numismatic policies, although I have some logomachy with them.

 

I apologize for having tyrannized you with my Hellenic phraseology.  (Translation in greek : Απολογούμαι γιατί σας βασάνισα με την ελληνική φρασεολογία).

 

In my epilogue, I emphasize my eulogy to the philoxenous autochtons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you, Kyrie, and the stenographers.

[......]

 

Πηγή: gkdata.gr

Pages: «« « ... 2 3 4 5 6 ... » »»
Μοιραστείτε:

ΑΡΧΕΙΟ ΑΡΘΡΩΝ