GR

ANELBLUE's blog

 


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε  αυθεντικότητα.

 

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυτοεκτίμηση.

 

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ωριμότητα.

 

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να ηρεμήσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αποδοχή.

 

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ότι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ειλικρίνεια.

 

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ότι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”. Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι αυτα-αγάπη.

 

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε απλότητα.

 

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή όπου όλα συμβαίνουν. Έτσι σήμερα, ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω πληρότητα.

 

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο. Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα σοφία της καρδιάς.

 

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες.Σήμερα ξέρω ότι αυτό είναι η ζωή!

 

Τσάρλι Τσάπλιν…. Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1889 στο Walworth μια γειτονιά του Λονδίνου και πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1977 στην Ελβετία.

 

Πηγή: http://enallaktikidrasi.com


Η σωτήρια αγκαλιά.




Αυτή η φωτογραφία είναι από ένα άρθρο με τον τίτλο "η σωτήρια αγκαλιά".

Τo άρθρο περιγράφει την πρώτη εβδομάδα ζωής ενός ζεύγους διδύμων.


Αρχικά, το κάθε βρέφος ήταν μέσα στη θερμοκοιτίδα του και το ένα αναμενόταν να μη ζήσει.


Μια νοσοκόμα ενήργησε ενάντια στους κανονισμούς του νοσοκομείου και τοποθέτησε και τα δύο βρέφη στην ίδια θερμοκοιτίδα.
Όταν βρέθηκαν μαζί, το πιο υγιές από τα δύο άπλωσε το χεράκι του και αγκάλιασε το αδερφάκι του.

Ο κτύπος της καρδιάς του αδύναμου μωρού σταθεροποιήθηκαν και η θερμοκρασία του αυξήθηκε στα κανονικά επίπεδα.


Ας μην ξεχνάμε να αγκαλιάζουμε αυτούς που αγαπάμε!



Πηγή: lollitop-hellas.blogspot.gr

 

Οι ωφέλιμες δράσεις της ψυχαγωγίας, του γέλιου, του χιούμορ και της μουσικής προσφέρουν πολλά για αντιμετώπιση διαφόρων ασθενειών. 

 

Είναι γνωστοί οι γιατροί-κλόουν που έκαναν αρχικά την εμφάνιση τους σε παιδιατρικά τμήματα νοσοκομείων της Νέας Υόρκης πριν 20 χρόνια. Η γελωτοθεραπεία που προσέφεραν, είχε εξαιρετικά αποτελέσματα.

Γρήγορα εντάχθηκαν ως απαραίτητη υπηρεσία για τη θεραπεία ασθενών παιδιών. Σήμερα σε πολλές χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Ελβετία, η Νότιος Αφρική, η Τουρκία, η Ισπανία, η Ιταλία, υπάρχει σημαντικός αριθμός γιατρών-κλόουν που προσφέρουν γελωτοθεραπεία.

Η θεραπευτική ψυχαγωγία, η μουσικοθεραπεία, η γελωτοθεραπεία, η θεραπεία με χιούμορ αποτελούν μέρος της σφαιρικής αγωγής που προσφέρεται σε παιδιά και ενήλικες ασθενείς, στο νοσοκομείο, στην κοινότητα, σε ομάδες ή στο σπίτι των ασθενών.

Οι ασθενείς που επωφελούνται από προγράμματα θεραπευτικής ψυχαγωγίας, είναι πολλοί. Περιλαμβάνονται ασθενείς με σωματικές ή πνευματικές μειονεξίες, Αλτσχάιμερ, Πάρκινσον, καρκίνο, AIDS, νεφροπάθεια, καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά, κατά πλάκας σκλήρυνση, εθισμό σε εξαρτησιογόνες ουσίες (ναρκωτικά, καπνό, αλκοόλ), στρες και κατάθλιψη.

 

Η θεραπευτική ψυχαγωγία, περιλαμβάνει τη γελωτοθεραπεία, τη μουσικοθεραπεία και δραστηριότητες, σωματικές, αθλητικές, δημιουργικές όπως χορός, τραγούδι, ζωγραφική και θέατρο.

 

Η θεραπευτική ψυχαγωγία βελτιώνει στους ασθενείς, τη σωματική και ψυχική υγεία, ισχυροποιεί την αυτοπεποίθηση, διευρύνει τις γνωσιακές ικανότητες, ενδυναμώνει την κοινωνική θέση και προάγει την αποκατάσταση μετά από ασθένειες.

Η εξατομίκευση της θεραπευτικής προσέγγισης διαμέσου του γέλιου, του χιούμορ, της μουσικής και άλλων ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων, προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες. Πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα ενδιαφέροντα του ασθενή, ο τρόπος ζωής, οι σωματικές, γνωσιακές, συναισθηματικές και κοινωνικές του ανάγκες.

Η θεραπευτική ψυχαγωγία προτείνεται επίσης και σε ομάδες ασθενών όπου οι θεραπευτικοί στόχοι ενώ έχουν τη διαφορετικότητα τους, συμπληρώνουν το φάσμα της σφαιρικής αγωγής. Η θεραπευτική ψυχαγωγία έχει καθιερωθεί και είναι απαραίτητο, να χορηγείται από επαγγελματίες, ειδικά εκπαιδευμένους, σε συνεργασία με την υπόλοιπη ομάδα που φροντίζει τον ασθενή.

Είναι αποδεδειγμένο ότι οι άνθρωποι που αισθάνονται ικανοποίηση και ευτυχία στη ζωή τους, έχουν καλύτερη υγεία, αντέχουν περισσότερο στις ασθένειες και ζουν πιο πολλά χρόνια.

 

Η θεραπευτική ψυχαγωγία διαμέσου του γέλιου, του χιούμορ, της μουσικοθεραπείας, των δημιουργικών και αθλητικών δραστηριοτήτων στα μέτρα των δυνατοτήτων τους, δίνει στους ανθρώπους στις δύσκολες στιγμές της ασθένειας και της ανάρρωσης, εφόδια για να βλέπουν με θετικότερη προοπτική τη ζωή.

 

Διατηρεί και προωθεί τη δραστηριοποίηση τους, βελτιώνει την αυτοπεποίθηση και προάγει την αυτονομία τους.

 

Πηγή: http://psixologia.medlook.gr


Το χαλί όπου παίζαμε ήτανε κόκκινο.


Ήτανε, μου φαίνεται, μετά το φαΐ, στον αντρέ της κυρούλας μου, που καθότανε σ’ ένα παλιό σπίτι της Πλάκας. Παίζαμε βόλους με τον ξάδελφό μου και για τούτο είχαμε διαλέξει το μεσαίο χαλί, που τα σχέδιά του έκαναν οχτάγωνα, για να βάλουμε τους βόλους.

 Εκεί, απάνω στο παιχνίδι, έμεινα μερικές στιγμές ακίνητος, κοιτάζοντας προσεχτικά το χαλί. Και τότε μόνο γεννήθηκε μέσα μου και σιγά-σιγά μου επιβλήθηκε η ιδέα ενός χρώματος. Το χαλί όπου παίζαμε ήτανε κόκκινο. Τότε είδα και τα σχέδια που έκαναν οχτάγωνα μαύρα και άσπρα – και όχι πριν, όταν το διαλέξαμε επειδή μας φαινόντουσαν καταλληλότερα για να παίξουμε με βόλους.

 Έτσι έκανα για πρώτη φορά μια διάκριση και συνέλαβα,  χωρίς να το ξέρω, την ύπαρξη της αφηρημένης έννοιας ενός χρώματος κι ενός σχήματος που ως τότε τα παρατηρούσα μόνο για την ενδεχόμενη χρησιμότητά τους.[…]   

 Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Το χαλί όπου παίζαμε ήτανε κόκκινο, Ίκαρος, Αθήνα 1996.


Σπίτια της Αθήνας (1927 - 1928). Δωρεά του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα στην Εθνική Πινακοθήκη. Πηγή: www.lifo.gr


Προπύλαια. Πηγή: www.lifo.gr

Στέγες και αετοί 1948. Πηγή: www.lifo.gr.

 


Writer Chesterton once said that there couldn’t be a personal faith as there couldn’t be a personal sun or a personal moon. In Russiaeverything is the other way round: we are faced with life one to one, and we are completely lonely in the face of the problem of time, that is, the problem of life and death, the problem of losses and gains, the moon, the sun, and everything in this life. We could, conceivably, turn to someone for support. But we are still lonely…

 

However, that shouldn’t make us grieve or suffer. Loneliness of this sort means that we exist, we are here, we are at the center of the universe and we are comparable to the Moon, to the other celestial bodies.

 

“Private Moon” is a visual poem telling the story of a man who met the Moon and stayed with her for the rest of his life. In the upper world, in fact in the attic of his own house, he saw the Moon falling off from the sky. Once she was hiding from the Sun in a dark and damp tunnel. But the passing trains frightened her.

 

Now she came to this man’s house. Having wrapped the Moon with warm blankets he treated her with autumn apples, gave her a cup of tea, and when she got well he took her in his boat across the dark river to the high bank overgrown with moon pine-trees.

 

He descended into the lower world dressed in the clothes of his deceased father and then returned from there lighting up his path with his personal Moon. Crossing the borderline between the two worlds across a narrow bridge, immersed in a dream and taking care of this heavenly creature, the man became a mythological being living in a real world as in a fairytale.

 

Each photograph is a poetic tale, a little poem in its own right. Therefore each picture is accompanied by my own verse, which I wrote when I drew my sketches for the photographs. So it turns out that the Moon overcomes our loneliness in the universe uniting many of us around it.

 

Leonid Tishkov

Photographs by Leonid Tishkov & Boris Bendikov, 2002-2005

Like Magritte’s Day and Night

 The moon was stuck in a pine tree’s crown a needle adhered to its radient sleeve.



The sky is near.

Open the attic and you’ll see there next to the wasp nest rings the blinding light of the lost moon.


http://leonid-tishkov.blogspot.gr/2009/01/private-moon-poems.html.

Pages: «« « ... 7 8 9 10 11
Μοιραστείτε:

ΑΡΧΕΙΟ ΑΡΘΡΩΝ