GR

BLOGS - ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ ΜΕΛΩΝ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΕΤΙΚΕΤΑ: "θέατρο σκιών"

-

Greek post

Posted on January 05, 2014

 

Γεννήθηκα τον Γενάρη του 1924 στην Κηφισιά.

Ο παππούς μου ήταν Μικρασιάτης. Πέρασε στη Σαντορίνη όπου παντρεύτηκε μια κοπέλα απ’ την Οία. Μετά από ένα χρόνο ήρθαν στην Αθήνα, όπου γεννήθηκε ο πατέρας μου. Μεγάλωσα στην Κηφισιά. Τότε ήταν δάσος και χωράφια. Μόνο το τρένο ανέβαινε εκεί επάνω...

 

Τα παιχνίδια που είχα μικρός ήταν το ποδήλατο, η μπάλα από πανί, το ξυλίκι. Κρυφτό, αμπάριζα.

Έφτιαχνα πατίνια - ήμουν άσσος σε αυτό. Μέχρι που έβαζα φρένο και του κοτσάριζα και καρότσι, στο οποίο χώραγαν τρεις τέσσερις και τους κατέβαζα στις κατηφοριές.

Μετά το σπρώχναμε όλοι μαζί να ξανανέβουμε.

 

Ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον Καραγκιόζη από μικρός βλέποντας τον πατέρα μου...

Τις φιγούρες τις έφτιαχνα μόνος μου. Από χαρτόνι κούτας και μπακαλόχαρτο που το χρωματίζαμε για να αποκτήσει αποχρώσεις πίσω από το πανί. Να ζωντανέψει.

Οι χαρτονένιες φιγούρες, για να δείχνουν στη σκιά, έπρεπε να είναι διάτρητες, με αποτέλεσμα να χαλάνε εύκολα από τη χρήση.

Έτσι «ξεπέσαμε» στο δέρμα. Αργότερα όταν φτιάχναμε και από δέρμα, δεν το συμπαθούσα πολύ, γιατί ήταν σκοτεινές …

 

Αν έγραφα σήμερα μια ιστορία για τον Καραγκιόζη δεν θα άλλαζα τίποτα.

Θα σατίριζε ότι σατίριζε πάντα. Είναι ο άνθρωπος ο πεινασμένος, ο καταπιεσμένος και ο κατατρεγμένος.

 

Ναι, και στον 21ο αιώνα. Το «Θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε» είναι διαχρονικό σατιρικό σύνθημα.

 

Στα χρόνια μου, όλος ο κόσμος πείναγε, ήταν ξυπόλητοι, αλλά δούλευαν. Μάζευαν ξύλα, κάρβουνα ή έχτιζαν. Σήμερα, κανείς δεν είναι ξυπόλητος, αλλά όλοι πεινάνε…