GR

BLOGS - ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ ΜΕΛΩΝ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΕΤΙΚΕΤΑ: "άποψη"

23.9.2017, Opinions - Γνώμες

Στον πηγαιμό για την ανάπτυξη μην τύχει και ξεβρακωθείς
 
Στον πηγαιμό για την ανάπτυξη το νου σου μην ξεβρακωθείς. Και αν τύχει και ξεβρακωθείς το νου σου να διατηρηθείς. Και αν τύχει και διατηρηθείς το νου σου να αφυπνιστείς. Και αν τύχει και αφυπνιστείς το νου σου να μας θυμηθείς. Και αν τύχει και μας θυμηθείς το νου σου να είσαι συνεπής.




21.1.2016, ΄Αποψη

Ανθρώπινα δικαιώματα - Ατομικός & Συλλογικός Αυτοκαθορισμός - Πολιτιστική, Οικονομική & Εθνική Κυριαρχία

Η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, η οποία ήδη επιτελεί τον αντιδραστικότερο ρόλο στην ανθρώπινη ιστορία ξεπερνά κάθε προηγούμενο ανορθολογισμό.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν ότι οι υποστηρικτές της επικαλούνται τα «ανθρώπινα δικαιώματα» – και όχι τον ατομικό και συλλογικό αυτοκαθορισμό, ο οποίος είναι δυνατός μόνο μέσα σε μια απελευθερωτική κοινωνία –για να στιγματίζουν ολόκληρους λαούς, ώστε να δικαιολογείται με την ανάλογη ψευτο-προοδευτικότητα το μακέλευμά τους. ... ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

7.7.2015, Σκέψεις

Most Victor Hugo : Σ' αυτήν τη στιγμή του πανικού, φοβάμαι αυτούς που φοβούνται.

published by Tryfonas Papadopoulos




4.7.2015, Opinion


The Twilight Zone - Στη ζώνη του λυκόφωτος




Με σεβασμό στις προσπάθειες κάθε επιχειρηματία να ξεχωρίσει στο εγχώριο και διεθνή στίβο, μια άλλη οπτική γωνία για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει.


Φίλε οποιεδήποτε, πολιτικέ, επιχειρηματία,

Όσο οι άλλοι παρίσταναν τους πολιτικούς, έτρωγαν πριν την κρίση με χρυσά κουτάλια και συμφωνούσαν μετά την κρίση με ό,τι προτεινόταν μέχρι σήμερα, εγώ έτρεχα επί δεκαετίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.


Ταξίδευα για χρόνια, όσο αυτοί έπαιρναν και έτρωγαν απίστευτα ποσά, στην Ιταλία, στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στο Λίβανο, στη Κίνα και σε άλλες χώρες για να συναντήσω (άκουσον άκουσον) υποψήφιους και υφιστάμενους πελάτες. Δούλευαν λέει με την ελληνική εταιρία μας. Στην εταιρία που ξεκίνησε πριν περίπου 40 χρόνια, φίλε, με λιγοστά λεφτά και χωρίς υποστήριξη και οικονομικό background.


Με τα λεφτά από την υπάρχουσα για τόσα χρόνια εταιρία, φίλε, δημιουργήθηκαν 20-30 ποιοτικές θέσεις εργασίας και δορυφόροι εταιρίες επί περίπου 40 χρόνια με μέσο όρο μεικτής μισθοδοσίας ας πούμε 1200-1300 ευρώ/μήνα σε σημερινές τιμές. Επί σειρά ετών κάναμε και εξαγωγές στην Ν. Αφρική, στο Λίβανο, στην Ιταλία, στην Κύπρο και στο Βέλγιο.

Και σήμερα φίλε, αντί να μιλάω για το πλάνο ανάπτυξης της συγκεκριμένης εταιρίας, ξέρεις φίλε, γιατί μιλάω;


Για την αφέλεια μου, ρε φίλε. Για το ότι δεν έψαξα, δεν ρώτησα, δεν κατάλαβα τι συνέβαινε.


Με αναγκάζετε να ψάχνω λύσεις στο πουθενά ενώ την τελευταία πενταετία κλείσατε με τα αυξανόμενα μέτρα κάθε προοπτική εξόδου από το πρόβλημα. Και τώρα τα μέτρα θα είναι σκληρότερα. ‘Ενα προκαθορισμένο σχέδιο αργού θανάτου.


Επειδή λένε βλέπουν διαπραγματευτική τακτική ‘τσίρκο’ φίλε. Επειδή πλάνο ακούνε και πλάνο δεν βλέπουνε φίλε. Αλλά, ακόμα και όταν τους στείλουμε ένα excel 128 γραμμών και το 93% να ήταν μεταρρυθμίσεις φίλε η στάση θα ήταν η ίδια. Και η στρατηγική σου πρέπει είναι να βαδίζεις με θάρρος αλλά και με σχέδιο. Γιατί ο δανειστής είναι δανειστής.


Επειδή το μόνο τους πλάνο είναι το σχεδιασμένο αδιέξοδο της πλήρης αποδιοργάνωσης της παραγωγικής διαδικασίας καθώς και η πλήρης παράδοση ή διαχείριση των πόρων. Μόνο με “ιδεολογία” μαχητή και θάρρος προχωράς και με ό,τι όπλα έχεις.


Και από την άλλη εγώ, οι συνεργάτες μου όπως και δεκάδες άλλοι επιχειρηματίες επιμένουμε ακόμα φίλε, παρά το ξύλο, τις δυσκολίες και την ταπείνωση που έχουμε φάει.


Είμαστε αυτή η συμμετοχή στην οικονομία στην οποία στηρίχθηκε και η δική σου εκπαίδευση και προοπτική. Είμαστε αυτή η "ανάπτυξη" που ίσως δεν ακούς σήμερα στα Brussels Group, αλλά πιθανόν να έχεις ακούσει στο παρελθόν ή ίσως και να ακούσεις στο μέλλον.


Τι σου φταίω όμως ρε φίλε; Γιατί μου κατάστρεψες ή κοντεύεις να μου καταστρέψεις τα σχέδια που έχω χτίσει με ξενύχτι και ρίσκο; Γιατί με αφήνεις στο εσωτερικό χωρίς να μπορώ να πληρώσω τους εργαζόμενους μου για να συνεχίσω, επειδή δε έκανες καλούς λογαριασμούς ή τρώγατε πολλά;


Γιατί να μην είμαι τόσο ρατσιστής με τους άπληστους; Επειδή ίσως είχα την ικανότητα να το δω με τα ίδια μου τα μάτια; Επειδή ίσως είχα την ικανότητα να αντιμιλήσω σε τέτοιες περιπτώσεις, να χαρακτηριστώ ηλίθιος & ανατρεπτικός ή και αλλιώς που δεν χρειάζεται να αναφέρω αλλά στο τέλος να επιτύχω μια καλή συμφωνία; Επειδή είχα την ικανότητα να παράγω αξία ο ίδιος; θα πρέπει πλέον να νιώθουμε μόνο μειονεκτικά και απλά να ακούμε;


Επίσης φίλε μου για καλή μου τύχη έχω αναλώσει πάρα πολύ χρόνο τους τελευταίους μήνες να παρακολουθώ τα πρακτικά των διαπραγματεύσεων, τις δηλώσεις, τις συνεντεύξεις όλων των μερών μετά από κάθε Eurogroup ή Σύνοδο Κορυφής.


Και ξέρεις τι σκέφτομαι φίλε;


Λυπάμαι τον κόσμο που δεν παρακολουθεί τόσο στενά τις εξελίξεις ή δεν καταλαβαίνει τα βασικά της macro-οικονομίας. Και τον λυπάμαι γιατί δεν καταλαβαίνει ότι η κόντρα για την κόντρα βλάπτει και τις δύο πλευρές φίλε…


Λυπάμαι και για σένα βέβαια, που μέσα σε ένα νέο άνθρωπο υπάρχει ό,τι πιο κοινό κυκλοφορεί στην κοινωνία μας. Η διάθεση σου να ξεχωρίσεις αγνοώντας του τι έχει συμβεί γύρω σου τα τελευταία πέντε χρόνια. Πράγμα που έχει συμβεί και σε μένα στο παρελθόν. Στάχτη και μπούρμπερη αρκεί να μην με επηρεάζει.


Που ελέω timing και ανύπαρκτης πολιτικής ηγεσίας τα τελευταία χρόνια βρεθήκαμε να καθοδηγούμαστε εκεί που ήξεραν και εκεί που δεν μας έλεγαν.


Ακολουθούσαμε όχι επειδή είμαστε κουτοί, αλλά ήμασταν αδιάφοροι, είχαμε ανάγκη να πιστέψουμε, αλλά πρωτίστως γιατί μας έμαθαν να φοβόμαστε το άγνωστο. Και το εκμεταλλεύονται αυτό ρε φίλε. Και πουλάει, επειδή μόνο ο φόβος ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις 40 χρόνια τώρα.


Σε αφήνω τώρα φίλε, πρέπει να πάω να συνεχίσω να δουλεύω 10-14 ώρες την ημέρα όπως κάνω για δεκατίες και να δημιουργήσω μια ελάχιστη υπεραξία.


Υπεραξία κατ’ αρχήν για να τη βγάλουμε, για να παραμείνουμε αξιοπρεπείς, για να δηλώσουμε ότι είμαστε ακόμα εδώ τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, για να φτιάξουμε περισσότερες θέσεις εργασίας, για να πληρώσουμε τους φόρους για τις μίζες που πήραν για δεκαετίες οι πολιτικοί ταγοί μας, για να εξηγήσουμε στα παιδιά μας ότι πρέπει να αριστεύουν για να ξενιτευτούν, για να δώσουμε αντικαταθλιπτικά στους φίλους και συγγενείς που δεν αντέχουν την σημερινή κατάσταση, για να δούμε τα δελτία των ειδήσεων και να φοβηθούμε περισσότερο, για να περάσουμε έξω από τα ΑΤΜ και να αγανακτήσουμε περισσότερο, για να ακούσουμε το παράπονο των γονιών μας για τις περικοπές των συντάξεων τους.


Σε αφήνω τώρα και σένα να προοδεύσεις. Και το εννοώ!! Θυμίσου όμως κάτι φίλε, έτσι για το ενδεχόμενο που σε ρωτήσουν οι φίλοι σου ή τα παιδιά σου. Εκανες το καλύτερο που μπορούσες για να υπάρχει το ενδεχόμενο διαφυγής από το σημερινό φαύλο κύκλο;


Τυχαίος επιχειρηματίας, ετών 46




22.3.2015, Γνώμη


«ΦΤΑΙΜΕ. ΕΔΩ. ΤΩΡΑ. ΕΜΕΙΣ.»


Νέο οργισμένο κείμενο της Ελενας Ακρίτα για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη: Είμαστε και πολύ μάγκες, πατριωτάκια...


Με ένα καινούργιο φορτισμένο κείμενο η Ελενα Ακρίτα επανέρχεται στην υπόθεση του αδικοχαμένου Βαγγέλη Γιακουμάκη.

Η γνωστή δημοσιογράφος έχει βάλει στο προφίλ της στο Facebook τη φωτογραφία του άτυχου φοιτητή και αναδημοσιεύει το κείμενό της από «ΤΑ ΝΕΑ» στο οποίο ασκεί οργισμένη κριτική στην κοινωνία της Κρήτης, αλλά και την ελληνική στο σύνολό της.


Αναλυτικά το κείμενο:


«Είμαστε και πολύ μάγκες, πατριωτάκια!

• Μην ανακατεύεσαι εκεί που δε σε σπέρνουν.
• Μη μπλέκεις σε καβγάδες, εσύ θα την πληρώσεις.
• Άσε τους άλλους να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα.
• Τόσος κόσμος υπάρχει, κορόιδο είσαι να βοηθήσεις εσύ;
• Κοίτα το σπιτάκι σου και τη δουλίτσα σου.
• Κάνε πως δεν βλέπεις.
• Μόνος σου θ’ αλλάξεις τον κόσμο;
• Άσε κάναν άλλον να καθαρίσει, δεν είμαστε για μπλεξίματα.
• Μην πας στη διαδήλωση, θα ρίξουν δακρυγόνα.
• Προσπέρνα τον άστεγο.
• Προσπέρνα τον επαίτη.
• Προσπέρνα το θύμα της λεκτικής και σωματικής βίας.
• Προσπέρνα τον μετανάστη που ξυλοκοπούν.
• Προσπέρνα τον παχύσαρκο που ξεφτιλίζουν.
• Προσπέρνα τον γκέι που γελοιοποιούν.
• Προσπέρνα τον αδύναμο που χτυπάνε οι μπρατσωμένοι.
• Προσπέρνα τον μικρό που βασανίζουν οι μεγαλύτεροι.
• Κάψε ζωντανό το σκυλί να γελάσουμε.
• Βασάνισε μέχρι θανάτου το γατάκι να σπάσουμε πλάκα.
• Χτύπα.
• Δείρε.
• Βρίσε.
• Στιγμάτισε.
• Στηλίτευσε.
• Διαπόμπευσε.
• Κι όταν λυγίσει, όταν γονατίσει, ότι σωριαστεί – πάτα στο πτώμα του και προχώρα τη ζωή σου!


Ζωούλα. Σπιτάκι. Δουλίτσα. Γυναικούλα. Αντρούλης. Παιδάκια...
Όλα αυτά τα ‘-άκια’ και τα ‘-ούλια” της ντροπής. Όλα τα υποκοριστικά της μιζέριας, της ψυχικής ένδειας, ανθρωπ-ΑΚΙ της συμφοράς.


Είμαστε και πολύ μάγκες, πατριώτες;
Ή οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο;
Κοίτα την πάρτη σου, κοίτα το τομάρι σου, κοίτα το νιτερέσο σου. Στάχτη και μπούρμπερη όλα τ’ άλλα. Για την αδικία δίπλα μας ΠΡΩΤΑ αδιαφορούμε και ΜΕΤΑ θρηνούμε.


Λυπάμαι που θα κακοκαρδίσω τους εθνικόφρονες και τους ‘πατριώτες’ (με πολλά εισαγωγικά), αλλά το φαινόμενο δεν προέκυψε τώρα.


Ρίξτε μια ματιά στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες που τόσο αγαπάμε.


Δείτε πιο προσεχτικά τις αρχές και στις αντιλήψεις που πρεσβεύουν οι χαρακτήρες:


Να βρουν μια δουλίτσα, να παντρευτούν το κορίτσι τους, να είναι ‘νοικοκυραίοι’, να κερατώσουν αλλά να μην χωρίσουν το στεφάνι τους, να προστατέψουν την παρθενία της κόρης, να πετάξουν στο δρόμο την ‘ατιμασμένη’, να καταδικάσουν το ‘μπάσταρδο’, να αποκληρώσουν, να διώξουν, να κλείσουν την πόρτα κατάμουτρα. Για να μην την ξανανοίξουν ποτέ πια. Κι ας πάει το παιδί τους άκλαυτο. Σαν το σκυλί στο αμπέλι.


Αυτές οι ταινίες δεν έπεσαν από το πουθενά. Αυτές αντικατοπτρίζουν τις ‘αρχές’ κι αξίες ενός άθλιου μικροαστισμού. Που στην ήπια μορφή του μεταφράζεται σε ‘κοινωνική αδιαφορία’. Και στην ακραία μορφή του σε εγκληματική ενέργεια.


Να βγάλουμε λοιπόν, τις παρωπίδες; Να πετάξουμε λοιπόν τις μάσκες; Να πούμε αλήθειες που πονάνε;


Φταίμε. Εδώ. Τώρα. Εμείς.


Εμείς και τα παιδιά μας: Είμαστε μια γενιά ενόχων. Που φέρνει στον κόσμο την επόμενη γενιά ενόχων.
Στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορούμε, προσπερνάμε, στρέφουμε το βλέμμα από την άλλη πλευρά.
Στην χειρότερη περίπτωση ξεφτιλίζουμε, διαπομπεύουμε, βασανίζουμε, σκοτώνουμε:
Και τα όρια ανάμεσα στην παθητικότητα και την σκληρότητα – είναι διακριτά μόνο για όσους δεν εθελοτυφλούν.
Είμαστε και πολύ μάγκες, πατριώτες;
Ή οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο;
Και τι είναι ‘μαγκιά’ στην τελική;
Να δέρνεις τον ανυπεράσπιστο; Ή να πλακώνεις αυτούς που δέρνουν τον ανυπεράσπιστo;


Έλενα Ακρίτα»


Δείτε όλο το άρθρο στο iefimerida.gr . . .




Pages: 1 2 3 4 5 ... » »»